Vertrek van huis op een regenachtige vrijdagmorgen. Gelukkig hoeven we pas om 4 uur op het station in Dusseldorf te zijn – eerder dan 12 uur vertrekken is dan ook niet nodig. Met ruim 200 km voor de boeg rijden we tegen half een weg. Met een bijna 50 jaar oude auto bouw je automatisch wat extra ruimte in … Verbazingwekkend hoeveel bagage je toch nog mee kunt nemen in de kleine “kofferbak”  van een  E-type  -;).

Zo gauw we Duitsland binnenrijden begint het te regenen. Een E-type heeft maar liefst drie ruitenwissers, maar dat staat niet echt garant voor goed zicht..Ben blij dat het met een enkele uitzondering blijft bij miezeren. Tegen half vier staan we in de rij voor de oprit
naar de trein. Leuk om oude rally-bekenden van eerdere jaren weer tegen te komen en nieuwe gelijkgestemden te leren kennen… Het beeld is dat het een vrij gelijk gestemd gezelschap is waar we mee op stap gaan..

Op een uur rijden blijkt iemand het spoor voor een ander doel gebruikt te hebben dan waar het voor bedoeld is.. Hij of zij is er waarschijnlijk niet meer op aanspreekbaar.. Nadat de rommel is opgeruimd zet de trein zich een uur later dan de bedoeling was in beweging..

Met de nodige vertraging bereien we uren dan oorspronkelijk bedoeld  zaterdag Verona.. Het duurt tot half twee voordat we de auto van de trein hebben en op weg kunnen naar ons lunchadres. Bijna 25 graden.. de kap kan open en via de snelweg gaan we op weg naar de grootse prive collectie vam Masseratis: het Panini museum in de buurt van Modena.